Ten eerste koop ik eigenlijk nooit nieuwe boeken, vers van de pers. De ervaring leert dat negentig procent vroeg of laat (veel) goedkoper via de ramsj, het winkel- of internetantiquariaat verkrijgbaar is.
Ten tweede heeft vrijwel alles wat ik koop te maken met de interessegebieden waarover ik op mijn blog schrijf.
Met uitzondering van 'druksels' die deze interessegebieden raken zit daar nauwelijks fictie bij en juist in dat genre beweegt zich ook de signeercultuur.
Toen ik dus afgelopen week een gebonden exemplaar kocht van het onlangs verschenen boek van Umberto Eco: “De begraafplaats van Praag” (Amsterdam, 2011) had ik daar een goede reden voor. Na het internet uitputtend te hebben afgegraasd bleek dat de gebonden uitgave nog niet tweedehands verkrijgbaar is (de pocketeditie wel!). Een kwestie van tijd dus; de oplagen zijn dusdanig dat het niet lang zal duren.
Maar ergens las ik dat een bekende boekhandel, een paar weken terug, kopers de gelegenheid bood om op bestelling een gesigneerd exemplaar aan te schaffen.
Eco was immers begin maart op promotietour in Amsterdam!
Met dat gegeven in het achterhoofd, en de veronderstelling dat Eco ongetwijfeld een paar extra handtekeningen had gezet, vroeg ik de winkeljuffrouw langs mijn neus weg of er wellicht nog een gesigneerd exemplaar te koop was. “Volgens mij ligt er een stapeltje boven”, was het gewenste antwoord.
Die kans liet ik mij natuurlijk niet ontgaan. Voor de normale prijs een gesigneerd exemplaar, zonder daarvoor uren in de rij te moeten staan. Helemaal toppie!
